Geschiedenis

De Maori’s zijn de oorspronkelijke bewoners van Nieuw-Zeeland. Niemand weet precies wanneer zij het land voor het eerst aandeden en waar zij eigenlijk vandaan kwamen.Maori-Iegendes vertellen dat hun leider Kupe het land ontdekte in de tiende eeuw. Hij reisde samen met zijn vrouw per kano vanuit zijn vaderland Hawaiki, een eiland in de Stille Zuidzee, toen hij het eiland ontdekte. Zijn vrouw noemde dit, vanwege de dikke bewolking die boven Nieuw-Zeeland hing, ‘Aotearoa’, wat het land van de lange witte wolk betekent.

Na een bezoek aan zowel het Noorder- als het Zuidereiland voeren zij weer terug naar Hawaiki waar zij in geuren en kleuren vertelden wat zij ontdekt hadden. Toch kwam de immigratiestroom naar het ‘beloofde land’ pas rond 1200 op gang. De redenen hiervoor waren overbevolking, de vele oorlogen en talloze ziektes op Hawaiki.

Eenmaal aangekomen in Aotearoa merkten de Maori’s dat zij niet alleen op het eiland waren. De Moriori’s, een primitieve stam afkomstig van Oost Polynesiër waren hier namelijk aI woonachtig. De Moriori’s waren jagers en landbouwers, zeker geen krijgers. Het was voor de Maori’s dan ook een koud kunstje om dit volk te overmeesteren.

Het was pas in 1642 dat Nieuw-Zeeland werd ontdekt door de Europeanen. In dit jaar kreeg Abel Tasman namelijk de opdracht van de Oost-Indische Compagnie om een nog onbekend continent in de Zuid-Pacific te zoeken. De reis had voornamelijk als doel vriendschappelijke contacten met de lokale bevolking op te bouwen voor handelsdoeleinden. Bij toeval stuitte hij tijdens zijn reis op het Zuidereiland van Nieuw-Zeeland. Abel Tasman bleef echter niet lang in Nieuw-Zeeland, het land dat hij naar de Nederlandse provincie Zeeland noemde. Door aanvaringen met de Maori’s werd hij gedwongen terug te keren naar Batavia.

Na Abel Tasman werd Nieuw-Zeeland een eeuw later nog een keer door James Cook aangedaan, daarna werd het stil rond het land. Het duurde tot 1840 voordat een Europees land echt interesse kreeg.James Cook had Nieuw-Zeeland in 1769 wel voor Groot-Brittanniëopgeëist maar de Fransen begonnen ook interesse te tonen. De Britten wilden voorkomen dat Frankrijk Nieuw-Zeeland voor hun neus weg zou kapen. Zij sloten daarom het ‘verdrag van Waitangi’ met de Maori’s, door dit verdrag werd Nieuw-Zeeland officieel een Britse kolonie.

De stroom van kolonisten kwam daarna langzaam op gang. De Britse regering probeerde hen te stimuleren door hun transport naar Nieuw-Zeeland te bekostigen, dit lukte. De blanken namen grote delen van Nieuw-Zeeland in beslag, daar was de oorspronkelijke bevolking niet blij mee. Met name op het Noordereiland ontstonden hierdoor rellen tussen de blanken en de Maori’s. De Maori’s waren echter niet opgewassen tegen de vuurwapens van de blanken en moesten het onderspit delven. Begin 1900 kwamen de Britse regeerders eindelijk tot inzicht dat zij de Maori’s een helpende hand moesten bieden. Dit deden zij O.a. door middel van goede gezondheidszorg en scholing. Nieuw-Zeeland kwam op den duur steeds meer los van Groot-Brittannië, het moederland gaf haar op bestuursniveau namelijk steeds meer onafhankelijkheid. Door opbrengsten van landbouwactiviteiten en goudvondsten groeide de commune van Nieuw-Zeeland ook fors, dit bevorderde de zelfstandigheid van het land des te meer.

In het jaar 1907 kreeg Nieuw-Zeeland de status van Dominion in het Britse Gemenebest. Veertig jaar later werd Nieuw-Zeeland officieel een onafhankelijk land, zij bleef echter wel altijd lid van het Brits Gemenebest.